Recent kreeg ik deze vraag: “Heb jij taboes?”. Ik moest enkele seconden nadenken. Daarna antwoordde ik met mijn “Nee“. Toch vond ik die vraag fascinerend. Ik heb die wel gehad. De tijd heeft ze doen sneuvelen. Toch sluit ik niet uit dat mijn onderbewustzijn nog taboes kent.
Een taboe is iets waarover je wel nadenkt maar niet over wilt praten – laat staan schrijven.
Over bepaalde onderwerpen schrijf ik weinig.
Niet omdat die taboe zijn maar omdat ze te sensitief of te persoonlijk zijn, zoals de dood.
Mijn schrijven moet ook relevant zijn voor anderen; niet alleen voor mezelf.
Ik heb wel grenzen in mijn leven.
Sommigen denken daar toch over heen te kunnen gaan, ondanks mijn waarschuwingen.
Meestal leidt die overschrijding tot een definitieve breuk.
Soms kan een welgemeend excuus nog helpen, mits ik geen twijfels heb bij de intenties van dat excuus.
Mijn grenzen betreffen vooral:
- de donkere kant van het leven door mijn burnout & depressie in 2013-14;
- geld & gezondheid,
- leeftijd,
- negativiteit,
- omgekeerde psychologie,
- sexualiteit, en
- stupiditeit.
“What a strange world it is where you can have as much sex as you like but love is taboo. I’m talking about the real thing, the grand passion, which may not allow affection or convenience or happiness. The truth is that love smashes into your life like an ice floe, and even if your heart is built like the Titanic you go down. That’s the size of it, the immensity of it. It’s not proper, it’s not clean, it’s not containable.”
A quote from the 2000 novel The PowerBook by English author Jeanette Winterson (b.1959)
The Sweetest Taboo (1985) door Sade
band, songtekst, video, Wiki-band, Wiki-song
[Chorus]
You give me, you give me the sweetest taboo
You give me, you’re giving me the sweetest taboo
Too good for me
Noot: alle markeringen (vet, cursief, onderstreept) door LO tenzij in quotes of anders aangeduid
0 Comments